Koncerty wystawy i oczyty
Kolejnym znanym niedokumentalnym źródłem informacji jest koncert.
Koncert jest to publiczne wykonanie utworu muzycznego przeważnie na instrumentach solo i orkiestrze. Nazwa "concerto" odnosiła się początkowo do muzyki zarówno instrumentalnej, jak i wokalnej oznaczając styl oparty ma dialogu i współzawodnictwie (przeciwstawieniu) głosów i instrumentów. W epoce baroku powstała forma instrumentalnego "concerto grosso" polegająca naprzeciw stawieniu grupy instrumentów solowych, zwanych concertino, a brzmieniu całego zespołu, zwanego concerto grosso lub ripieni. Utwory tego rodzaju komponowali m.in.: Corelli, Vivaldi, Handel i J.S. Bach ("Koncerty branderburskie"). W baroku ukształtowała się także forma solowego koncertu instrumentalnego o 3-częściowym układzie: szybko-wolno-szybko. W epoce klasycyzmu pierwsza część koncertu komponowana była w formie sonatowej o dwóch ekspozycjach: orkiestrowej i solistycznej. Po repryzie następowała wirtuozowska kadencja solistyczana. Część trzecia utrzymywana była w formie ronda. Beethoven w swych ostatnich koncertach fortepianowych, IV G-dur i V ES-dur pogłębił symfoniczny charakter koncertu. W epoce romantyzmu zaznaczyła się tendencja do eliminacji ekspozycji orkiestrowej (Schumann, Grieg) oraz skomprymowania formy koncertu do jednej części (koncerty fortepianowe F. Liszta). Znaczny rozwój wirtuozerii instrumentalnej nastąpił w koncercie późnoromantycznym (Czajkowski, Brahms, Rachmaninow)
