Radio i telewizja
Już w dotychczasowym rozwoju kultury Polski Ludowej i innych krajów socjalistycznych radio, a nastepnie telewizja zrewolucjonizowały dawne wyobrażania o upowszechnianiu kultury i informacji w ogóle. Stały sie podstawowym środkiem zarówno masowego oddziaływania na opinie publiczną, jak i kształtowania obyczajów, norm postepowania, gustów i aspiracji kulturalnych. Radio i telewizja szybko zyskiwały sobie szeroki społeczne audytorium jako najszybciej i najbardziej bezposrednio przekazujace odbiorcy aktualności polityczne, społeczne i kulturalno-artystyczne z kraju i z zagranicy. Dzięki zas zróżnicowanym programom - odbiorcy o różnym poziomie i bardzo różnych aspiracjach znajdowali w nich zawsze coś dla siebie w dziedzine informacji, kształcenia, rozrywki i kontaktu z wyższymi formami kultury artystycznej. Poza tym przy okreslonej bazie technicznej w postaci stacji przekaźnikowych dawały one mozliwosc dotarcia wszędzie z teatrem czy kinem bez potrzeby tworzenia lokalnych ośrodków reprodukcji. Sieć przekazu audiowizualnego była więc zarówno tańsza od stałych i objazdowych teatrów i kin, jak też łatwiejsza i atrakcyjniejsza w odbiorze od czasopism. Osiągajac znaczny poziom upowszechnienia, radio i telewizja współokreślały kierunek przemian kulturalnych naszego społeczeństwa zmniejszając dystans kulturalny między podstawowymi klasami i warstwami narodu. Wiązało się to zwłaszcza z włączeniem środowisk wiejskich w ogólnokrajowy obieg informacji i treści kulturalnych. Umasowienie środków audiowizualnych zmniejszyło zdeterminowanie klasowe i geograficzne uczestnictwa w kulturze na rzecz uniwersalizacji kulturalnej w ramach wspólnoty ogólnokrajowej, na rzecz postępującej integracji kulturalnej społeczeństwa.
