Ruch amatorski (c.d.)
Skazany na karę śmierci w Norymberdze za zbrodnie w okupowanej Polsce Generalny Gubernator Hans Frank wydał zarządzenie zabraniające używania w dostępnej literaturze takich pojęć jak: polska historia, polska kultura, polska moralność. Całe życie w Generalnej Guberni powinno być nasycone niemieckim duchem, tak jak gdyby Polska nigdy nie istniała. W tych warunkach każdy przejaw rozwijającej się w podziemiach działalności kulturalno-oświatowej był nielegalny. Zakazany, zamknięty i zniszczony teatr odżywał w prywatnych mieszkaniach, a w tajnych szkołach wychowywano młodych aktorów. W Warszawie od jesieni 1940 roku działała tajna Rada Teatralna, założona z inicjatywy Bohdana Krzeniewskiego, Edmunda Wiercińskiego, Leona Schillera i Stefana Jaracza. Przy pomocy wybitnych pisarzy oraz wielu znakomitości ze świata nauki i muzyki rada pracowała nad rozwojem pracy innego polskiego teatru po uzyskaniu niepodległości.
W POLSCE LUDOWEJ
Ocena działalności amatorskiego ruchu teatralnego w Polsce Ludowej kształtowała się powoli. Wśród wielu przeobrażeń najbardziej powszechne i gruntowne były przemiany w dziedzinie oświaty i kultury. Powstawała nowa kultura narodowa, łącząca w sobie dorobek twórczy wielu pokoleń Polaków z elementami regionalnej kultury ludowej i kultury robotniczej. Utrwalał się mecenat państwa, a ogromne rzeszy dotychczasowych odbiorców kultury przekształcały się we współtwórców.
Lata 1944-1949 były okresem zakończenia walki zbrojnej, odzyskania niepodległości, zjednoczenia kraju, ustanowienia władzy ludowej oraz intensywnej odbudowy i wstępnej rekonstrukcji gospodarki. W jednym z pierwszych dekretów Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego ustalił zakres działania resortu kultury i sztuki.
