Ruch amatorski (c.d.)
Kolejne zjazdy PPR, PPS i PZPR określiły kierowniczą rolę partii w dziedzinie kultury, wskazując na konieczność jej upowszechniania, rozwijania talentów, przezwyciężania zabobonu, ciemnoty oraz dziedzictwa burżuazyjnego i klerykalnego, wzywając do ideowego zespolenia twórczości i działalności kulturalnej z budownictwem socjalizmu, do zapewnienia niezbędnych środków materialnych i rozwoju życia kulturalnego społeczeństwa.
Lata 1950-1956 - to pierwszy etap socjalistycznego uprzemysłowienia kraju. Wzrosły inwestycje centralne i poziom dochodu narodowego. Następował dalszy rozwój oświaty i podstawowych placówek kulturalnych. W 1951 roku Sejm PRL uchwalił komunikat o likwidacji analfabetyzmu. Jednocześnie zakończyła się odbudowa bazy kulturalnej i rozpoczął się etap powszechnego jej rozszerzania. Organizowano wielkie imprezy masowe: Zlot Młodych Przodowników Budowniczych Polski Ludowej, Kongres Ziem Odzyskanych, V Festiwal Młodzieży i Studentów pod hasłem "Pokój i Przyjaźń". Obchodom dziesięciolecia PRL towarzyszyło wiele masowych imprez kulturalnych.
Lata 1957-1970 są okresem wyraźnej już stabilizacji nowoczesnej struktury gospodarczej i nowoczesnej bazy przemysłu. W latach sześćdziesiątych w czasie obchodów Tysiąclecia Państwa Polskiego, XX i XXV -lecia PRL zorganizowano wiele przeglądów i festiwali. Powszechnie aktywizował się ruch społeczno-kulturalny. W 550 rocznicę zwycięstwa nad Zakonem Krzyżackim pod Grunwaldem odbyła się masowa manifestacja młodzieży. Zorganizowano Zlot Młodzieży Polskiej w dwudziestolecie PRL i z okazji dwudziestopięciolecia manifestację młodzieżową w Krakowie. Następowała szybka demokratyzacja stosunków społecznych. Ożywiona działalność intelektualistów, literatów i działaczy kultury, znalazła odbicie w prasie codziennej i periodycznej, w ogólnonarodowej dyskusji. Był to również okres stałego wzrostu bazy materialnej oraz rozszerzenie podstaw do szeroko rozumianej działalności kulturalnej.
